Metoda Montessori - system wychowawczy dzieci w wieku przedszkolnym, który został stworzony przez włoską lekarkę Maria Montessori i który pomaga we wszechstronnym rozwoju dziecka.
Maria Montessori zaproponowała system nauki poprzez zabawę. Dzieci posługują sie przedmiotami wspomagającymi twórcze i logiczne myślenie. Jednak każde z nich ma do dyspozycji tylko jeden przedmiot każdego rodzaju, co z kolei buduje dobre relacje pomiędzy nimi.
Metoda Montessori opiera się na założeniu, że każdy człowiek w momencie narodzin otrzymuje trzy dary natury. Pierwszym z nich jest zmysł poznania świata, tj. umiejętność spontanicznego przyjmowania sygnałów z otoczenia. Drugi dar to wrodzone tendencje do samorozwoju. Trzecim darem są trwające pewien czas zdolności rozwoju takich umiejętności, jak mowa, ruch i inne. Te proste obserwacje spowodowały, że opracowana przez nią metoda należy do najbardziej nowatorskich i specyficznych metod nauczania. Najbardziej charakterystycznymi elementami tej metody są: układ treści programowych, zestaw pomocy dydaktycznych i odpowiednio przygotowane otoczenie.
Jedną z podstawowych zasad doboru treści programowych w systemie Montessori jest układ, który można nazwać problemowo-kompleksowym. Jest on uzupełniony dużą liczbą przykładów, co pozwala z jednej strony na redukcję materiału programowego, a z drugiej nie prowadzi do wypaczenia obrazu świata. Maria Montessori ujęła tę zasadę w haśle: Przekazać całość, dając detal jako środek. Dlatego w realizacji treści programowych przechodzi się w szkołach montessoriańskich od najbardziej ogólnych spostrzeżeń do danych szczegółowych.
Przykładem takiej kolejności mogą być zajęcia w ramach edukacji kosmicznej: wszechświat – planety – Ziemia – wody – lądy – kontynenty – państwa – regiony – miasta – dzielnice – ulice – dom. Zasada ta jednak ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do wielkich panoram, ale także mniejszych jednostek tematycznych, jak rośliny, gospodarstwo czy epoka historyczna. Tworząc globalny obraz otaczającego świata i wchodzących w jego skład elementów, nie wolno zapominać o łączących te elementy relacjach i współzależnościach; tylko wtedy obraz ten będzie bowiem kompletny.
Maria Montessori przyjęła za istotną część swojego systemu nauczania oryginalny zestaw pomocy dydaktycznych. Zestaw ten ma kilka charakterystycznych cech: są proste, estetyczne i precyzyjnie wykonane. Jednocześnie ich konstrukcja pozwala dziecku na samodzielną kontrolę i korekcję swoich błędów. Każdy element materiału dydaktycznego występuje tylko raz, w jednym egzemplarzu i zawiera jedną trudność, dzięki czemu w zestawie pomocy dotyczących jednego tematu jest uwzględniona zasada stopniowania trudności. Jednocześnie pomoce dotyczące danego tematu są powiązane w logiczny ciąg, a materiał jest dostosowany do potrzeb rozwojowych dziecka.
Kolejny niezwykle istotny element metody Montessori to starannie przygotowane otoczenie. Wspomaga ono harmonijny rozwój osobowości dziecka – sprawia, iż czuje się ono szczęśliwe i radosne; szybko i chętnie się uczy. Otoczenie jest zorganizowane z respektem dla kolejnych faz zainteresowań, związanych z rozwojem dziecka. Wszystkie materiały są uporządkowane tematycznie i łatwo dostępne dla dziecka. W ten sposób każde z nich może samo decydować, czym i jak długo chce się zajmować konkretnym zadaniem.
Â
zródło:
http://www.eid.edu.pl/archiwum/2007,57/styczen,87/wychowani_wedlug_metody_montessori,241.html
